Dwie dekady, jakie minęły od „Jesieni Narodów” w Europie środkowo-wschodniej są punktem wyjścia do spojrzenia na bezkrwawą rewolucję 89/90 roku, która przetoczyła się przez sam środek bipolarnej Europy: dwa państwa niemieckie i socjalistyczno-„solidarnościową” Polskę.
Podobieństwa i różnice niemieckiej i polskiej „refolucji” - mieszanki reformy i rewolucji (T.G.Ash) - widziane zarówno oczami ówczesnych aktorów politycznych przemian, jak i w świetle analizy historycznej, stanowią pierwszą oś tematyczną konferencji.
Druga koncentruje się wokół zbiegających, ale i rozchodzących się dróg transformacji, którymi po 1989/90 podążyły zjednoczone Niemcy i wolna Polska.
Wreszcie trzecia płaszczyzna tematyczna debaty ogniskuje się na końcowym odcinku tej drogi, wyznaczonej rokiem 2010, kiedy to obydwa państwa na nowo definiują swoje wzajemne relacje. Przy czym szczególna uwaga poświęcona jest polityce zagranicznej Niemiec i Polski, wyznaczonej nadrzędnym dla nich kontrapunktem - wyzwaniami stojącymi przed Unią Europejską.