Religia w sferze publicznej

Paneliści

Ks  Andrzej Augustyński

Przewodniczący Zarządu Głównego Stowarzyszenia „U Siemachy", prezes Zarządu Fundacji Rozwoju Społecznego DEMOS, pełnomocnik Prezydenta Miasta Krakowa ds. Młodzieży oraz przewodniczący Komisji ds. Wychowania Rady Duszpasterskiej Archidiecezji Krakowskiej. W 1993 r. uruchomił pierwszą placówkę „U Siemachy", przy ul. Długiej 42 w Krakowie. W 1998 r. został członkiem zespołu działającego przy Sejmowej Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych. W latach 2003 - 2006 był pełnomocnikiem Prezydenta Miasta Krakowa ds. Profilaktyki i Przeciwdziałania Przestępczości Młodzieży, a uprzednio od 2000 r. koordynatorem MPPPM. W latach 2001 - 2005 przewodniczył Komisji ds. Charytatywnych Rady Duszpasterskiej Archidiecezji Krakowskiej. W latach 2003 - 2004 kierował europejskim projektem „Demos”. W 2004 r. był członkiem zespołu ekspertów UNESCO ds. przeciwdziałania rasizmowi. W 2007 r. reprezentował miasto Kraków na Forum założycielskim sieci miast "Cities for Children". Był inicjatorem i organizatorem Przeglądu Piosenki Religijnej „Vincentiana" (1983 - 1988), imprezy sportowo - rekreacyjnej „Juliada” (od 1999 r.) oraz  Małopolskiego Forum Liderów Młodzieżowych. Z jego inicjatywy ukazuje się regularnie „Poradnik Młodego Krakusa" oraz gazeta młodych „Śmigło”. Otrzymał wyróżnienie im. I. i K. Dowoyna - Sylwestrowiczów „Polcul Foundation" (1997 r.), I nagrodę Gazety Wyborczej „Śladem Człowieka” (1998 r.), nagrodę im. ks. Józefa Tischnera (2003 r.), nagrodę Polonii Amerykańskiej w Nowym Jorku (2003 r.), nagrodę Prezydenta Miasta Krakowa (2004 r.) oraz nagrodę główną Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej „Optimus Hominum” (2005 r.). Od 2007 r. jest członkiem międzynarodowej organizacji skupiającej przedsiębiorców społecznych Ashoka. W 2008 r. otrzymał odznakę "Honoris Gratia" za szczególne zasługi dla Miasta Krakowa.

„U Siemachy”

W 1993 r. w Krakowie przy ul. Długiej 42 powstało Centrum Młodzieży "U Siemachy", mające na celu pomoc dzieciom i młodzieży z rodzin, które nie są w stanie zapewnić swoim podopiecznym wystarczającej opieki. Młodzi ludzie otrzymali w nim szansę na rozwój i zaspokojenie podstawowych potrzeb. Pomysł okazał się sukcesem i z czasem zaczęły powstawać kolejne placówki. W 2002 r. było ich już pięć i obejmowały swoją działalnością ok 600 osób. W 2003 r. zainicjowano powstanie Stowarzyszenia "U Siemachy", które stało się organem prowadzącym istniejących już placówek. Od tego momentu rozpoczął się intensywny rozwój organizacji. Aktualnie Stowarzyszenie "U Siemachy" prowadzi 11 placówek i świadczy pomoc dla ponad 1500 osób dziennie. Działa w trybie dziennym (placówki opiekuńczo-wychowawcze wsparcia dziennego i młodzieżowy klub umiejętności) i całodobowym (rodzinne domy dziecka, grupy usamodzielnienia, mieszkania chronione) oraz prowadzi poradnictwo i terapię (Krakowski Instytut Psychoterapii).

Wojciech Bonowicz

Urodzony 1967, poeta, publicysta, stały felietonista "Tygodnika Powszechnego" i redaktor Wydawnictwa Znak. Od 1987 roku członek ruchu "Wiara i Światło" skupionego wokół osób niepełnosprawnych intelektualnie.

Wiara i Światło - ruch założony w 1971 roku we Francji przez Marie-Hélene Mathieu i Jeana Vanier (twórca Arki - L’Arche), inspirujący się Ewangelią i nauczaniem Kościoła katolickiego, ale mający charakter ekumeniczny. W Polsce początki jego działalności przypadają na koniec l. 70. Zajmuje się działalnością na rzecz osób niepełnosprawnych intelektualnie i ich rodzin. Podstawową komórką „Wiary i Światła” jest mała wspólnota licząca od 10-50 członków. W jej skład wchodzą: osoby z upośledzeniem umysłowym, ich rodzice, rodzeństwo oraz przyjaciele-wolontariusze. Wspólnota spotyka się raz w miesiącu na przyjacielskich spotkaniach, dzieleniu się, modlitwie i świętowaniu. Organizacyjnie „Wiara i Światło” podzielona jest na wspólnoty i prowincje. Poza regularnymi spotkaniami "Wiara i Światło” podejmuje szereg rozmaitych działań, m.in. organizuje wakacyjne obozowiska, spotkania formacyjne, pielgrzymki.

Dr Weronika Chańska

Doktor nauk humanistycznych, specjalistka w dziedzinie etyki medycznej. Pod koniec 2008 r. nakładem Fundacji na rzecz Nauki Polskiej ukaże się jej książka „Nieszczęsny dar życia. Filozofia i etyka jakości życia w medycynie współczesnej”. Laureatka stypendiów krajowych i zagranicznych (m. in. w Szwecji i Holandii). Absolwentka Szkoły Praw Człowieka Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. Adiunkt w Zakładzie Filozofii i Bioetyki Collegium Medicum UJ.

Dr hab. Barbara Chyrowicz

Profesor KUL; filozof, etyk, kierownik Katedry Etyki Szczegółowej tejże uczelni. Główne kierunki zainteresowań: argumentacja w etyce, bioetyka, struktura moralnych dylematów, kierunki rozwoju współczesnego konsekwencjalizmu i ich krytyka. Redaktor serii Etyka i technika, naczelny redaktor “Roczników Filozoficznych”, członek kolegium redakcyjnego czasopisma “ETHOS”, członek Rady Naukowej Instytutu Jana Pawła II KUL. Członek Komitetu Etyki w Nauce przy Prezydium PAN, a także Papieskiej Akademii Pro Vita. Członek rządowego Zespołu do Spraw Konwencji o ochronie praw człowieka i godności istoty ludzkiej w odniesieniu do zastosowań biologii i medycyny. Autorka ponad stu publikacji naukowych i popularno-naukowych (m. in. “Roczniki Filozoficzne”, “Ethos”, “Znak”, “Więź”, “Tygodnik Powszechny”), w tym trzech książek: Zamiar i skutki. Filozoficzna analiza zasady podwójnego skutku (Lublin: TN KUL 1997), Bioetyka i ryzyko. Argument „równi pochyłej” w dyskusji wokół zastosowań współczesnej genetyki (Lublin: TN KUL 2000, 2002), O sytuacjach bez wyjścia w etyce. Dylematy moralne, ich natura, rodzaje i sposoby rozstrzygania (Kraków: Znak 2008). Należy do Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego.

Musa Czachorowski

Musa Czachorowski - (Leszek Musa, Islam Musa), Musa Çaxarxan, rocznik 1953, były  żołnierz zawodowy,  dziennikarz, poeta. Członek Związku Tatarów RP, zastępca redaktora naczelnego dwumiesięcznika Życie Tatarskie, stały współpracownik miesięcznika Związku Wspólnot Tatarów Litwy Lietuvos totoriai. Członek Najwyższego Kolegium Muzułmańskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Autor siedmiu tomików poetyckich (m.in. Chłodny listopad, Dotknij  mnie,  Samotność i Na  zawsze * Навсегда).  Publikował  m.in. w Odrze, Poezji, Kulturze, Kulturze Dolnośląskiej, Roczniku Tatarów Polskich, As-Salam, Lietuvos totoriai i Życiu Tatarskim. 

Tłumaczy z języka czeskiego oraz rosyjskiego (40 rad dla muzułmańskiego   domu,  Islam.  W poszukiwaniu   wiedzy,  Kara-Batyr i Błękitny Koń. Nogajskie bajki ludowe). Jest autorem kilkunastu katalogów poświęconych współczesnej falerystyce wojskowej.

Współpracuje z internetowymi portalami muzułmańskimi i tatarskimi: www.mzr.pl, www.e-islam.pl/portal, www.islam-in-poland.org, www.ztrp.com.pl, www.tatarzy.pl. W latach 2004-2006 był redaktorem naczelnym Muzułmańskiego Magazynu Społeczno-Kulturalnego As-Salam.

Muzułmański Związek Religijny w Rzeczypospolitej Polskiej

    - to najstarsza (istnieje od r. 1925) i najliczniejsza organizacja wyznaniowa, skupiająca przede wszystkim rdzennych muzułmanów polskich. Działa na  mocy  ustawy  z  21 kwietnia 1936 r.  o stosunku Państwa do Muzułmańskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 24 kwietnia 1936 r.). Na jej czele stoi mufti Tomasz Miśkiewicz, będący jednocześnie przewodniczącym Najwyższego Kolegium MZR.

Muzułmański   Związek  Religijny  w  RP  dysponuje  trzema  meczetami: w  Bohonikach,   Kruszynianach   i   Gdańsku,   dwoma   domami  modlitwy:

w Białymstoku i   Suchowoli    oraz   Centrum    Kultury Islamu w Warszawie.  W  Bohonikach  znajduje się ponadto Dom Pielgrzyma. W strukturach związku działają muzułmańskie gminy wyznaniowe: w Bohonikach, Kruszynianach, Białymstoku, Gdańsku, Gorzowie Wlkp., Warszawie, Poznaniu i Bydgoszczy. W Bohonikach i Kruszynianach zlokalizowane są historyczne, cały czas czynne, tatarskie miziary (cmentarze) muzułmańskie.

Głównym zadaniem Muzułmańskiego Związku Religijnego jest reprezentowanie polskich muzułmanów wobec państwa oraz sprawowanie posług religijno-duchowych. Obejmuje to m.in. utrzymanie świątyń i miziarów, organizację wszelkich ceremonii wynikających z zasad i nakazów islamu, uroczyste obchody muzułmańskich świąt: Kurban Bajram, Ramadan Bajram, Dnia Aszura i Miewludu, muzułmańskiego nowego roku, lahi – uroczyste zakończenie nauki religii dla dzieci itd.

MZR współpracuje z innymi organizacjami i wspólnotami muzułmańskimi w Polsce oraz za granicą.  Związek organizuje wiele imprez (np. Podlaskie Dni Kultury Muzułmańskiej, Podlaskie Dni Bajramowe, Dzień Kultury Tatarskiej), skierowanych   do  osób  zainteresowanych  nie  tylko  islamem  i  muzułmanami,  ale i szeroko rozumianym dialogiem międzywyznaniowym. Starania działaczy Muzułmańskiego   Związku   Religijnego    w    RP   doprowadziły    m.in.   do    utworzenia  13  czerwca  1997  r.  Rady  Wspólnej  Katolików  i  Muzułmanów.      

Związek Tatarów Rzeczypospolitej Polskiej

Jest organizacją skupiającą osoby pochodzenia tatarskiego bez względu na wyznanie. Powstał w roku 1992, jako kontynuator przedwojennego Związku Kulturalno-Oświatowego Tatarów RP. Składa się z trzech oddziałów: Północno-Zachodniego, Podlaskiego i Bohonickiego. Przewodniczącym Rady Centralnej ZTPR jest Stefan Korycki.

Działalność Związku Tatarów RP obejmuje m.in.  organizowanie okolicznościowych spotkań, konferencji i wykładów, które mają integrować tatarską społeczność m.in. poprzez podtrzymywanie i rozwijanie tradycji, a także kontakty z pobratymcami z Litwy, Białorusi, Ukrainy i Tatarstanu.

Służy temu również bogata działalność wydawnicza.

Dwumiesięcznik Życie Tatarskie

Periodyk społeczno-kulturalny ukazujący się od roku 1998, będący kontynuatorem tytułu przedwojennego – początkowo wydawany przez Podlaski Oddział Związku Tatarów Rzeczypospolitej Polskiej, zaś od maja 2008 przez Lokalną Grupę Działania „Szlak Tatarski”. Redaktorem naczelnym jest Józef Jusuf Konopacki z Sokółki.

Profesor Dr. Wolfgang van den Daele,

Urodzony w 1939 roku. Studiował prawo oraz filozofię.

Profesor (emeritus) socjologii na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie (od 2004 roku) oraz kierownik Katedry „Społeczeństwa obywatelskiego i sieci międzynarodowych” w Centrum Badań Nauk Społecznych (Social Science Research Center - WZB) w Berlinie (do 2005 toku).

Członek Niemieckiej Rady Narodowej ds. Etyki (Nationaler Ethikrat) w latach 2001-2007. 

Wybrane publikacje:

2005: „Vorgeburtliche Selektion: Ist die Pränataldiagnostik behindertenfeindlich?“, w: Wolfgang van den Daele (Hrsg.), Biopolitik. Leviathan Sonderheft 23 (2005) 97 – 122.

2006: „The Spectre of Coercion: Is Public Health Genetics the Route to Policies of Enforced Disease Prevention?“, w: Community Genetics 9 (2006) 40‑49.

2008: „Streitkultur. Über den Umgang mit unlösbaren moralischen Konflikten im Nationalen Ethikrat“, w: Dieter Gosewinkel und Gunnar Folke Schuppert (Hg.), Politische Kultur im Wandel von Staatlichkeit. WZB-Jahrbuch 2007. Berlin: edition sigma, 2008, 357-384

2008: „Das Euthanasieverbot in liberalen Gesellschaften – aus soziologischer Perspektive“, w: Caroline von Robertson-von Trotha (Hg.), Tod und Sterben in der Gegenwartsgesellschaft. Eine interdisziplinäre Auseinandersetzung. Baden-Baden: Nomos, 2008, 37 – 62.

Prof. Mirosława Grabowska

Socjolożka, dyrektor Centrum Badania Opinii Społecznej, pracuje również w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego i w Instytucie Studiów Politycznych PAN. Zajmuje się socjologią polityki, problematyką demokracji, socjologią religii. Autorka książek i artykułów naukowych, m.in. „Podział postkomunistyczny. Społeczne podstawy polityki w Polsce po 1989 roku”, współautorka (z Tadeuszem Szawielem): „Budowanie demokracji : podziały społeczne, partie polityczne i społeczeństwo obywatelskie w postkomunistycznej Polsce”, „Korzenie demokracji: partie polityczne w środowisku lokalnym”. W latach 1975-1989 związana z opozycją demokratyczną. Laureatka nagrody im. ks. Józefa Tischnera za rok 2004.

Damian Kwiek

Dziennikarz III Programu Polskiego Radia; zajmuje się m. in. problematyką społeczną, polityczną, historyczną oraz zagadnieniami międzynarodowymi; przygotowuje relacje dla programów informacyjnych i prowadzi audycje publicystyczne; wcześniej pracował w Radiu Kraków; jest absolwentem filologii polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Prof. Jamal Malik

urodzony w Pakistanie w 1956 roku niemiecki profesor Studiów Islamistycznych oraz kierownik katedry Studiów Religijnych – Studiów Islamistycznych na Uniwersytecie w Erfurcie (Niemcy). Po uzyskaniu dyplomu magistra Studiów Islamistycznych na Uniwersytecie w Bonn (1982) uzyskał tytuł doktora na Uniwersytecie w Heidelbergu (1989), a następnie ukończył pracę habilitacyjną na Uniwersytecie w Bambergu (1994). W 1998 roku  został wybrany dyrektorem Studiów Religijnych na Uniwersytecie w Derby. Od 1999 roku pełni funkcję dyrektora Studiów Religijnych - Studiów Islamistycznych na Uniwersytecie w Erfurcie (Niemcy). Członek Royal Asiatic Society of Great Britain oraz European Academy of Sciences and Arts w Wenecji; były Directeur d'Etudes w EHESS w Paryżu (1994) oraz wykładowca (tzw. “visiting professor”) uczelni: Oberlin College (1997), Jamia Millia Islamia (2004-5) oraz Government College Lahore (2006-7). Jego zainteresowania badawcze obejmują historię społeczną muzułmańskiej części Azji Południowej, kolonializm oraz islam polityczny, mistycyzm islamski, socjologię wiedzy oraz Muzułmanów w krajach Zachodu.

Dr Zorica Mrsevic

Urodzona 7 października 1954. Otrzymała tytuły Magistra (1983) i Doktora (1986) na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Belgradzie (Tytuł rozprawy doktorskiej: "Pomoc prawna w postępowaniu karnym").

Obecnie - Zastępca Obrońcy Obywateli ds. równości płci, Wykładowca na Wydziale Europejskich Studiów Prawniczych i Politycznych, Novi Sad.

Posiada bogate doświadczenia na wielu uniwersytetach i programach w kraju i za granicą, gdzie uczyła Praw Kobiet, Feministycznej teorii prawa, Postępowania karnego, Zagadnień związanych z przemocą opartą na płci, i in. W Belgradzie wykładała w Instytucie Badań Kryminologicznych i Społecznych, na Wydziale Politologii, Wydziale Prawa, w Alternatywnej Sieci Kształcenia Akademickiego, w programie Studiów nad Pokojem i Centrum Womens’ Studiem (którego była kierownikiem), a także w Instytucie Badań Społecznych (gdzie sprawowała rolę kierownika Centrum Badań Prawnych).

Za granicą – wykładowca gościnny w USA - University of Iowa, College of Law; Uniwersytecie Środkowoeuropejskim w Budapeszcie, Rosa-Mayreder College w Wiedniu.

Od marca 2001 do października 2008 doradca ds. gender w Misji OBWE w Serbii i Czarnogórze. W 2000 i 2001 - Project Officer w Regionalnym Programie dla Kobiet  biura OXFAM w Belgradzie. Od 1999     

Redaktor naczelny Yugoslav Review for Criminal Law and Criminology (Jugosłowiański Przegląd Prawa Karnego i Kryminologii), była członkini rad wydawniczych Human Rights Journal, Women's Studies Review i Feminist Notebooks. Kierownik projektów poświęconych prawom kobiet, beneficjentka licznych programów i staży zagranicznych.

Prof. Enzo Pace

Profesor zwyczajny socjologii oraz socjologii religii Wydziału Nauk Politycznych na Uniwersytecie w Padwie. Wykłada Islam oraz prawa człowieka w ramach programu European Master on Human Rights and Democratization. Jest dyrektorem Wydziału Socjologii oraz dyrektorem Międzywydziałowego Ośrodka Studiów Międzykulturowych. Jest członkiem Rady Naukowej Międzywydziałowego Centrum Praw Człowieka na Uniwersytecie w Padwie, członkiem Komitetu Naukowego Observatoire de Sociologie de la Religion Uniwersytetu w Lozannie oraz Agence National de la Recherche (CNRS-France). Były prezes International Society for the Sociology of Religion (ISSR) oraz wykładowca (“visiting professor”) Ecole des Hautes Etudes en Science Sociales  (EHESS)  w roku 1996 oraz 2000. Jego projekty badawcze skupiały się wokół tożsamości socjokulturowej i religijnej oraz pluralizmu w Europie. Jest autorem licznych publikacji na temat fundamentalizmu religijnego (np. Współczesny fundamentalizm religijny, Kraków, WAM, 2002.).

Prof. Wolfgang Palaver

Urodził sie w 1958 Zell am Ziller w Austrii. Jest profesorem katolickiej myśli społecznej w Institute for Systematic Theology oraz kierownikiem interdyscyplinarnej platformy badawczej "World Order – Religion – Violence" Uniwersytetu w Insbruku (Austria). Od roku 2007 jest również przewodniczącym "Colloquium on Violence and Religion". Jest autorem artykułów i książek na temat Thomasa Hobbes’a, Carla Schmitta oraz relacji między religią a przemocą. Jego najnowsze książki to: René Girards mimetische Theorie (3. ed. 2008) Passions in Economy, Politics, and the Media (Red. z P. Steinmair-Pösel; 2005), Aufgeklärte Apokalyptik (Red. z A. Exenberger i K. Stöckl; 2007) oraz Westliche Moderne, Christentum und Islam (Red. z R. Siebenrock i D. Regensburger; 2008).

Moderator - Dr Konrad Pedziwiatr

Wykładowca i koordynator projektu w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera. Socjolog i antropolog (Uniwersytet Jagielloński, Uniwersytet w Exeter i Uniwersytet Oxfordzki); doktor nauk społecznych (Katholieke Universiteit Leuven - Belgia). Autor monografii “Od islamu imigrantów do Islamu obywateli: muzułmanie w krajach Europy zachodniej” (Nomos 2005, 2007) oraz wielu innych publikacji naukowych i nienaukowych. Redaktor stron internetowych www.euro-islam.info i www.arabia.pl oraz krajowy koordynator Ekumenicznego Programu Współtowarzyszenia w Palestynie i Izraelu

ks. Roman Piotr Pracki

Ks. Roman Pracki ur. 27. lipca 1971 roku w Kaliszu jest absolwentem Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie, ukończonej w 1996 roku obroną pracy magisterskiej zatytułowanej: Radiofonia jako forma oddziaływania duszpasterskiego­, napisanej pod kierunkiem ks. dra Włodzimierza Nasta.   W latach 1997 -1999 ukończył studia w Instytucie Ekumenicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie uzyskał tytuł Licencjata Teologii Ekumenicznej. W latach 2002–2006 został zatrudniony w Instytucie Ekumenicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na stanowisku asystenta przy Katedrze Teologii Protestanckiej na podstawie dyspensy watykańskiej ad casum. Jest także absolwentem Akademii Mediów przy Ewangelickiej Agencji Informacyjnej we Frankfurcie nad Menem. Od 1999 roku jest konsultantem i autorem w Encyklopedii Katolickiej, Encyklopedii PWN - Religia oraz Encyklopedie Religion und Gegenwart.

Ks. Roman Pracki jest delegatem Konsystorza Kościoła E-A w Komisji Mieszanej Dialogu Luterańsko-

Prawosławnego. W latach 2000 - 2004 pełnił funkcję Przewodniczącego Lubelskiego Oddziału Polskiej Rady

Ekumenicznej. Decyzją Konferencji Biskupów Kościoła E-A został mianowany do Komisji Krajowej Światowej Federacji Luterańskiej,  a w latach 2004 - 2007 był członkiem komisji ds. młodzieży Polskiej Rady Ekumenicznej. 22 lutego 2005 został powołany decyzją Prezesa Rady Ministrów RP w skład rady Polsko-Niemieckiej Współpracy Młodzieży. Ks. Roman Pracki jest Laureatem nagrody FUNDACJI POLCUL w dziedzinie promowania dialogu między kulturami.

Od 25 stycznia 2008 jest proboszczem Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Krakowie, a od października br. jest Prezesem Krakowskiego Oddziału Polskiej Rady Ekumenicznej.

Kierunki badań: dialog międzywyznaniowy, teologia fundamentalna, theosis przebóstwienie człowieka w teologii patrystycznej oraz teologia duchowości Kościoła Wschodniego.

Diakonia – organizacja pozarządowa Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego Zajmuje się szeroko pojmowaną działalnością charytatywną, między innymi udzielaniem pomocy rodzinom (szczególnie wielodzietnym, matkom lub ojcom samotnie wychowującym dzieci, rodzinom dysfunkcyjnym itp.) oraz opieką nad ludźmi chorymi, starszymi, niepełnosprawnymi. Współpracuje z przedstawicielami opieki społecznej, instytucjami państwowymi, samorządowymi, fundacjami socjalnymi. Diakonia zorganizowana jest w  Komisje ds. diakonii, działające na poziomie diecezji i parafii. Do organizacji należy m.in. 10 Domów Opieki , 22 Stacje Diakonijne, 11 Świetlic środowiskowych i socjoterapeutycznych oraz klubów dla dzieci i młodzieży, a także Rodzinny Dom Dziecka w Dzięgielowie, Lasowicki Dom Tolerancji i Kultury, Punkt Konsultacyjny „Poradnictwo Rodzinne – Przeciw przemocy”. Diakonia przyznaje także stypendia, organizuje seminaria i konferencje oraz angażuje się w akcje o zasięgu ogólnokrajowym (np. współpracując z Caritas Polska, Polskim Czerwonym Krzyżem).

Dr Rafał Prostak

Wykształcenie akademickie

1997-2002 – Studia doktoranckie w Katedrze Amerykanistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego.

1992-1997 – Uniwersytet Wrocławski, Instytut Nauk Politycznych. Studia magisterskie ukończone z wyróżnieniem.

1995-1996 – Uniwersytet Północnej Karoliny w Charlotte (USA)

Stopnie naukowe

9 lipca 2002 – stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie nauki o polityce, uzyskany w Instytucie Nauk Politycznych i Stosunków Międzynarodowych UJ. Tytuł dysertacji: Komunitarystyczna krytyka “Teorii sprawiedliwości” Johna Rawlsa. Cnota i dobro wspólne we współczesnym liberalizmie amerykańskim.

14 lipca 1997 – stopień magistra nauk społecznych i politycznych, uzyskany w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Wrocławskiego. Tytuł pracy magisterskiej: Komunitarystyczna krytyka liberalizmu indywidualistycznego. Analiza doktrynalnej debaty w perspektywie „Teorii sprawiedliwości” Johna Rawlsa.

Stypendia i granty

·         2001 – The Ryoichi Sasakawa Young Leaders Fellowship Fund: grant badawczy przygotowujący do doktoratu, zrealizowany w Univeristy of North Carolina at Charlotte (USA)

·         2001 – Program TEMPUS: udział w sesji szkoleń z zakresu funduszy strukturalnych UE w Uniwersytecie Aix-en-Provence (Francja).

·         1995/1996 – Joan Smith Fellowship: roczne studia w UNCCharlotte (USA)

·         Przedmiot zainteresowań akademickich

·         Prawna i polityczna ochrona praw człowieka

·         Współczesna filozofia polityczna

·         Amerykański system polityczny

Miejsce zatrudnienia

·         Od 1 paź. 2005 – Wyższa Szkoła Europejska im. ks. Józefa Tischnera, Wydział Stosowanych Nauk Społecznych. Od 1 paź. 2006 – dziekan Wydziału Stosowanych Nauk Społecznych WSE

·         1 paź. 2002 – 30 wrz. 2005 – Zakład Prawnej i Politycznej Ochrony Praw Człowieka, Instytut Nauk Politycznych i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Jagiellońskiego

Autor pracy monograficznej Rzecz o sprawiedliwości. Komunitarystyczna krytyka współczesnego liberalizmu amerykańskiego. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2004. ISBN 83-233-1940-5, oraz 20 artykułów i wystąpień konferencyjnych.

Paul David Regnier

Wykładowca  Sciences-Po w Paryżu, członek stowarzyszenia nauczycieli geografii i historii, doradca redaktora naczelnego czasopisma "Historien et géographes", członek stowarzyszenia obrony laickości.

Moderatorka – Maria Rogaczewska

Moderatorka - Maria Rogaczewska - ukończyła filozofię na Uniwersytecie Warszawskim w ramach Kolegium MISH.

W czasie studiów prowadziła autorskie projekty nauczania filozofii i wiedzy obywatelskiej w liceach. W latach 2002-2003 pracowała na Ukrainie jako wolontariuszka Fundacji Towarzystwo Demokratyczne Wschód, przekazującej doświadczenia polskiej transformacji do Europy Wschodniej.

Obecnie doktorantka w Zakładzie Psychologii Społecznej IS UW, przygotowuje pracę doktorską pod kierunkiem prof. dr hab. Mirosławy Marody, dotyczącą etosu grup i stowarzyszeń religijnych w Polsce. Jest także członkinią zespołu Pracowni Kapitału Społecznego UW.

Specjalizuje się w badaniach jakościowych dotyczących roli Kościoła i religii w sferze publicznej, a także w badaniach ewaluacyjnych i strategicznych dla instytucji polityki społecznej i trzeciego sektora w Polsce.Współautorka "Wizji Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w Polsce 2005", autorka raportów i ekspertyz w tej dziedzinie. Członkini Rady Indeksu Społeczeństwa Obywatelskiego w polskiej edycji programu CIVICUS; międzynarodowych badań kondycji społeczeństwa obywatelskiego.

Jako badacz współpracuje ze Stowarzyszeniem Klon/Jawor, Fundacją Inicjatyw Społeczno-Ekonomicznych, Polsko-Amerykańską Fundacją Wolności, Instytutem Badań nad Gospodarką Rynkową oraz Laboratorium Więzi;. W latach 2006/2007 stypendystka Instytutu Szwedzkiego w ramach Visby Programme Scholarship. Staż badawczy odbyła w Centre for Studies on Religion and Society na Uniwersytecie w Uppsali pod kierunkiem prof. Grace Davie.

Publikowała m.in w "WIęzi" i "Tygodniku Powszechnym". Członkini Zespołu Laboratorium Więzi.

Anna Sieprawska

Z wykształcenia filolog, z zawodu tłumacz języka francuskiego i hiszpańskiego. Wychowanka krakowskiego Klubu Inteligencji Katolickiej, obecnie jego wiceprezes. Członek Stowarzyszenia na rzecz Forum Inicjatyw Pozarządowych oraz krakowskiego Banku Żywności. Od około 15. lat zaangażowana w rozmaity sposób w działalność organizacji obywatelskich w skali lokalnej, ogólnopolskiej i międzynarodowej.

Dr José Luis Soberanes-Fernández

Urodzony w Santiago de Querétaro 10 stycznia 1950 r.

Ukończył z wyróżnieniem studia prawnicze na Wydziale Prawa Narodowego Uniwersytetu Meksykańskiego (National Autonomous University of Mexico).

Uzyskał tytuł Juris Doctor (odpowiednik magistra prawa) z wyróżnieniem suma cum laude na Wydziale Prawa na University of Valencia w Hiszpanii.

Główny stały pracownik naukowy klasy „C”, zatrudniony na pełnym etacie w Instytucie Prawa (Legal Research Institute) Narodowego Uniwersytetu Meksykańskiego.

Państwowy pracownik naukowy III stopnia.

Dyrektor Wydziału Prawa Narodowego Uniwersytetu Meksykańskiego.

Otrzymał tytuł „wybitnego profesora” („Distinguished Professor”) z rąk dyrektora San Marcos National University na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych.

Członek Hiszpańskiej Królewskiej Akademii Prawa i Legislacji (the Royal Academy of Jurisprudence and Legisltaion of Spain).

Visiting professor uniwersytetu Social Sciences University of Toulouse we Francji.

Uhonorowany przez rząd Hiszpanii Krzyżem Honoru Orderu św. Rajmunda z Peñafort, nagrody za zasługi w dziedzinie prawa.

Od stycznia 1985 r. do września 1990 r. - Główny Sekretarz Unii Uniwersytetów Ameryki Łacińskiej (the Union of Latin American Universities).

W okresie od 24 lipca 1990 do 31 sierpnia 1998 - dyrektor Instytutu Prawa Narodowego Uniwersytetu Meksykańskiego.

Od 16 listopada 1999 do chwili obecnej - przewodniczący Narodowej Komisji Praw Człowieka w Meksyku.

Uczestniczył jako prelegent w 92 międzynarodowych kongresach.

Przemawiał na ponad 148 konferencjach organizowanych przez uniwersytety w Meksyku, Ameryce Łacińskiej, Hiszpanii, Francji, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych.

Prowadził kursy na poziomach: specjalistycznym, magisterskim i juris doctor na kilku meksykańskich uniwersytetach.

Opublikował 119 artykułów doktrynalnych w meksykańskich i zagranicznych czasopismach specjalistycznych.

Miał wkład w publikację 25 książek, i jest współautorem 14, z których wymienić warto:

History of the Civil Executive Trial (Historia procesu cywilnego), Meksyk, UNAM, 1977.

The Courts of the Nueva España Anthology (Antologia sądów Nueva España), UNAM, 1980.

About the Origin of the Nation´s Supreme Court of Justice (O Powstaniu Krajowego Sądu Najwyższego), Meksyk, Miguel Ángel Porrúa-Istytut Prawa UNAM, 1987.

History of the Mexican Legal System (Historia meksykańskiego systemu prawnego), Meksyk, UNAM, 1990.

History of Mexican Law (Historia meksykanskiego prawa), Meksyk, Porrúa – 10. edycja, 2003.

The Federal Judiciary Power in the 19th Century (Federalna władza sądownicza w XIX wieku), Meksyk, Okręgowy Wyższy Sąd Federalny, 1993.

Evolution of the Ley de Amparo (Ewolucja Ley de Amparo), Meksyk, Instytut Prawa, UNAM – Narodowa Komisja Praw Człowieka, 1994.

Ecclesiastic Estate in the Constitutional History of Mexico (Majątek kościelny w historii konstytucji Meksyku), Meksyk,UNAM, 1999.

The right of religious freedom in Mexico (Prawo wolności wyznaniowej w Meksyku – esej), Meksyk, Porrua-CNDH, 2001.

Human Rights in Mexico (Prawa człowieka w Meksyku – krótki wstęp),  Meksyk, Porrua-CNDH, 2001.

Notes for the history of the Juicio de Amparo (Zapiski historii Juicio de Amparo) Meksyk, Porrua, 2002.

Dr. Máté Szabó

Dr Máté Szabó urodził się 13 czerwca 1956 r. w Budapeszcie na Węgrzech. Obecnie sprawuje funkcję Parlamentarnego Rzecznika Praw Obywatelskich Węgier.

Ukończył studia prawnicze na Eötvös Loránd University (Budapeszt) w 1980 r., a następnie przez cztery lata pracował na stanowisku redaktora czasopisma „Világosság”. Wiążąc się z Wydziałem Prawa uniwersytetu Eötvös Loránd, od roku 1984 objął stanowisko pracownika naukowego w Grupie Nauk Politycznych i na Wydziale Nauk Politycznych, od 1987 pracował tam jako kierownik katedry, a od 1990 – jako profesor nadzwyczajny. W 1987 r. obronił rozprawę doktorską z nauk politycznych na temat ruchów społecznych i otrzymał tytuł „Doktora Nauk Politycznych Węgierskiej Akademii Nauki” w 1996 r.

1 listopada 1999 r. objął stanowisko dziekana Wydziału Nauk Politycznych, a następnie 1 listopada 2001 – po przekształceniu go w Instytut Nauk Politycznych – stanowisko dyrektora Instytutu. Prowadzi wykłady na studiach doktoranckich na kierunku Nauki Polityczne na Wydziale Prawa Eötvös Loránd University od momentu ich rozpoczęcia, jest również członkiem Komitetu Studiów Doktoranckich. Po roku 1989 został wykładowcą i członkiem organizacji nauk politycznych na Uniwersytecie Ekonomicznym w Budapeszcie, Uniwersytecie w Miskolc oraz na  Széchenyi István University of Győr. Od 2002 r. pracuje w niepełnym wymiarze godzin jako wykładowca w Instytucie Studiów Europejskich w Berzsenyi Dániel Teachers' Training College (kolegium nauczycielskie)

Jest jednym z założycieli Węgierskiego Towarzystwa Nauk Politycznych oraz Węgierskiego Stowarzyszenia Humboldt. W latach 1992-1997 był głównym sekretarzem Węgierskiego Towarzystwa Nauk Politycznych, a w okresie od 2000 r. do 2004 r. - członkiem Rady Dyrektorów Towarzystwa. Jest również członkiem Komitetu Nauk Politycznych Węgierskiej Akademii Nauk oraz kilku międzynarodowych stowarzyszeń socjologicznych i politologicznych. Regularnie uczestniczy w konferencjach międzynarodowych oraz redaguje i publikuje artykuły i książki wydawane w kilku językach. Od 1980 r. systematycznie bada kwestie dotyczące nauk politycznych i socjologii. Od 1998 r. do 2000 r. był jednym z redaktorów założycieli czasopisma „Political Science Revue”, a od roku 2000 jest członkiem rady redakcyjnej czasopisma. Od 1999 redaguje serię książek o tematyce politycznej pt. „Rejtjel”. W latach 1998-2008 uzyskał stypendium Széchenyi dla profesorów. W 1988 r. otrzymał Nagrodę Erdei Ferenc (Erdei Ferenc Prize), a w 2006 r. medal „Za Węgierską Wyższą Edukację”.

Prof. Clyde Wilcox

Clyde Wilcox – profesor Uniwersytetu w Georgetown (USA), specjalista w dziedzinie politologii. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół zagadnień: religii i polityki, opinii publicznej i zachowań wyborczych, polityki płci, politycznych grup interesu, finansowania kampanii wyborczych oraz problemów związanych z prawem do aborcji, prawami osób homoseksualnych, posiadaniem broni. Autor, współautor, redaktor ponad 30 książek.

Dr hab Włodzimierz Wróbel

Prawnik, wykładowca w Katedrze Prawa Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jest członkiem Zespołu ds. Konwencji Bioetycznej powołanego przez Premiera Donalda Tuska. Zajmuje się zagadnieniami teorii prawa karnego, konstytucyjnych podstaw odpowiedzialności karnej, prawnokarną ochroną informacji, prawem karnym gospodarczym, a także instytucją skargi konstytucyjnej. Opublikował ponad 100 prac naukowych i popularnonaukowych z zakresu prawa karnego materialnego oraz prawa konstytucyjnego. Współautorem „Komentarza do Kodeksu karnego. Część szczególna, t. II i III” (Zakamycze 1999). Był stypendystą Fundacji Alexandra von Humboldta w Bonn oraz Fundacji "Werk Janineum" w Wiedniu."

Dr Zbigniew Zalewski

Zbigniew Zalewski - doktor filozofii, starszy wykładowca w Zakładzie Filozofii i Bioetyki Collegium Medicum UJ.